عباسعلی جوزی
ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف
هفدهم اسفند ۱۳۴۵ ، در شهرستان نج فآباد به دنیا آمد. پدرش محمدعلی، فروشنده لوازم یدکی خودرو بود و مادرش اقبال، خان هداری م یکرد. در روزهای پیروزی انقلاب همراه خانواده در تظاهرات علیه رژیم شاه شرکت م یکرد. کودکی وی ه مزمان با دوران جنگ تحمیلی بود. او که دان شآموز دوره راهنمایی بود، با تغییر تاریخ تولد در شناسنامه توانست عازم جبهه شود. سال ۱۳۶۱ ، در پادگان شهید محمد منتظری دوره آموزشی را گذراند و به عنوان بسیجی عازم کردستان شد. در عملیات والفجر مقدماتی، هنگامی که در صف نماز جماعت بود، هواپیماهای دشمن منطقه را بمباران کردند و از ناحیه جمجمه مورد اصابت ترکش قرار گرفت. پس از طی دوران نقاهت به جبهه بازگشت. وی ه مزمان با شرکت در جنگ به تحصیل ادامه داد. در عملیات خیبر به عنوان نیروی گردان خ طشکن تا عمق مواضع دشمن پیش رفت، در محاصره دشمن قرار گرفت و به اسارت درآمد. شش ماه از او خبری در دست نبود. سرانجام صلیب سرخ نام او را جزو اسرا اعلام کرد. در زمان اسارت بر اثر ضرب و شتم شدید نیروهای بعثی به شدت آسیب دید. مدتی در اردوگاه موصل و سپس به اردوگاه الرمادیه ۲ )اردوگاه اطفال( انتقال یافت. از هوش و ذکاوت بالایی برخوردار بود و از فرص تهایی که در اردوگاه به دست م یآورد نهایت بهره را برد و زبان عربی و انگلیسی را آموخت. در اردوگاه سعی م یکرد به سایر اسرا روحیه بدهد و باعث نشاط آ نها شود. سال ۱۳۶۴ بر اثر شکنجه شدید بعث یها از ناحیه پای راست، کمر و صورت به شدت مجروح شد. با این حال همیشه با صبوری تحمل م یکرد. سرانجام پس از هفت سال اسارت چهارم شهریور ۱۳۶۹ ، به ایران بازگشت. او که در دوران اسارت به شدت آسیب دیده بود، در بیمارستان نمازی شیراز بستری شد و تحت عمل جراحی قرار گرفت. و تا پایان عمر از درد و رنج رهایی نیافت. پس از مدتی دوباره به درس خواندن ادامه داد. سال ۱۳۷۱ در رشته پزشکی به تحصیل پرداخت. سال ۱۳۷۲ ازدواج کرد و صاحب یک پسر شد. وی بر تربیت اسلامی فرزندش تأکید داشت و همواره او را به ادای نماز اول وقت و کسب روزی حلال سفارش م یکرد. علاوه بر اشتغال در سپاه و تحصیل، در هفته چند شب در کلینیک نب یاکرم )ص( انجام وظیفه م یکرد. بسیار منظم بود و در خدمت به مردم م یکوشید. بیماران نیازمند را رایگان درمان م یکرد و گاهی به عیادت آ نها در منزل م یرفت. برای خانواده و فامیل، ب هویژه پدر و مادر احترام خاصی قائل بود. در انجام امور منزل همکاری م یکرد. شو خطبع بود و همه از معاشرت با وی لذت م یبردند. هرگز خلف وعده نم یکرد و زندگی بسیار ساد های داشت. هرگز نماز اول وقت او ترک نشد. در گرفتن روز ههای مستحبی و خواندن نماز شب اهتمام داشت. نسبت به مسائل سیاسی روز ب یتفاوت نبود و در راهپیمای یها و نماز جمعه شرکت م یکرد. اخبار سیاسی روز را دنبال م یکرد و بر حفظ وحدت و جلوگیری از تفرقه تأکید داشت. اهل سفر به ویژه زیارت امام رضا )ع( بود. با اینکه جانباز هفتاد درصد بود ولی مغلوب درد نشد و دست از تلاش برنداشت. مدت ۴ سال عضو شورای اجرایی هلا لاحمر بود و سال ۱۳۸۰ برای خدمت عازم مناطق محروم شد. سال ۱۳۸۷ دور ههای طب سوزنی را با موفقیت گذراند و از این مهارت در بهبود بیماران استفاده کرد. عضو کمیسیون پزشکی نیروی انتظامی بود و در جلسات هیئت امنای کانون بازنشستگان سپاه فعالانه شرکت م یکرد. با هدف زنده نگ هداشتن یاد شهدای دفاع مقدس با کنگره شهدای نج فآباد همکاری م ینمود. از پزشکان موفق کلینیک نب یاکرم )ص( بود و در طول ده سال مسئولیت خود برای تجهیز و گسترش آن تلاش فراوان کرد و برای رضایت بیماران و پرسنل بسیار کوشید. چهار سال به عنوان معاون بهداشت و درمان بنیاد شهید و امور ایثارگران نج فآباد خدمت کرد. به دلیل تسلط به زبان عربی و انگلیسی، به عنوان پزشک درمانگاه و پزشک رابط هلا لاحمر بارها به سفر مکه و عتبات عالیات اعزام شد. شرایط جسمانی او هرگز مانع خدمت او به مردم نشد. هنگام وقوع زلزله بم همراه اکی پهای پزشکی عازم آن منطقه شد. در انجام امور خیر از جمله: تهیه جهزیه برای دختران ب یبضاعت، کمک به سالمندان، بیماران ب یبضاعت و کودکان بدسرپرست پی شقدم بود. بهمن سال ۱۳۹۳ از سانحه تصادف شدیدی که برایش پیش آمد، جان سالم ب هدر برد. سال ۱۳۹۴ برای رفتن به سفر حج میان او و یک پزشک دیگر قرع هکشی شد. قرار بود پنج بار قرع هکشی شود. هر پنج بار نام او انتخاب شد و وی راهی سفر شد. دوم مهر و روز عید قربان، پس از وقوف در صحرای عرفات و بیتوته در مشعرالحرام، هنگام بازگشت از دوستان م یخواهد برای او فاتحه بخوانند. زمانی که مردم نج فآباد از حادثه منا مطلع شدند در مساجد برای سلامتی و بازگشت او دعا م یکردند. سرانجام پیکر وی دوازدهم بهمن همان سال به کشور بازگردانده شد و در میان اندوه و غصه مردم در گلزار جن تالشهدای زادگاهش به خاک سپرده شد.
