سید اسماعیل خطیب
ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف
سید اسماعیل خطیب (۱۳۴۰ – ۲۷ اسفند ۱۴۰۴)، روحانی شیعه و سیاستمدار ایرانی بود که در دولتهای سیزدهم و چهاردهم جمهوری اسلامی ایران به عنوان وزیر اطلاعات فعالیت میکرد. او در ۲۷ اسفند ۱۴۰۴ در جریان
جنگ رمضان ترور شد و به شهادت رسید.
[ویرایش]
سید اسماعیل خطیب در سال ۱۳۴۰ در شهرستان قائنات متولد شد. او تحصیلات حوزوی خود را در قم پیگیری کرد و در درس خارج فقه اساتیدی همچون
سید علی خامنهای،
محمد فاضل لنکرانی،
ناصر مکارم شیرازی و
مجتبی تهرانی حضور یافت.
[ویرایش]
خطیب از چهرههای باسابقه در دستگاههای امنیتی و اطلاعاتی جمهوری اسلامی بود. اهم سوابق وی عبارتند از:
اطلاعات عملیات سپاه: عضویت از سال ۱۳۵۹ و فعالیت در واحد اطلاعات عملیات.
وزارت اطلاعات: آغاز فعالیت در وزارت اطلاعات از سال ۱۳۶۴.
مدیرکل اطلاعات قم: انتصاب در سال ۱۳۷۰.
دفتر رهبری: فعالیت در دفتر سید علی خامنهای از سال ۱۳۸۹.
قوه قضائیه: ریاست مرکز حفاظت و اطلاعات قوه قضائیه (۱۳۹۱–۱۳۹۸).
آستان قدس رضوی: رئیس حراست آستان قدس رضوی (۱۳۹۸–۱۴۰۰).
[ویرایش]
سید اسماعیل خطیب در شهریور ۱۴۰۰ توسط
سید ابراهیم رئیسی برای تصدی وزارت اطلاعات به
مجلس شورای اسلامی معرفی شد و با ۲۲۲ رأی موافق از مجموع ۲۸۷ رأی، موفق به کسب رأی اعتماد گردید. او در دولت چهاردهم نیز با معرفی
مسعود پزشکیان و کسب ۲۶۱ رأی از ۲۸۸ نماینده حاضر، در این سمت ابقا شد. در دوران وزارت وی، در ۱۸ شهریور ۱۴۰۱،
وزارت خزانهداری آمریکا وی را به اتهام مشارکت در حملات سایبری علیه زیرساختهای کشورهای دیگر تحریم کرد.
[ویرایش]
سید اسماعیل خطیب در ۲۷ اسفند ۱۴۰۴، در جریان حملات موسوم به «جنگ رمضان» به همراه خانوادهاش ترور شد. پیکر وی پس از تشییع در تهران، قم و مشهد، در
حرم امام رضا علیه السلام به خاک سپرده شد.
واکنشها
شهادت وی با پیامهای تسلیت مقامات کشوری و لشکری همراه بود:
سید مجتبی خامنهای (رهبر وقت): وی در پیامی ضمن تسلیت شهادت خطیب، او را «جانباز گمنام باسابقه» خواند و بر لزوم تلاش مضاعف برای حفظ امنیت کشور تأکید کرد. مسعود پزشکیان (رئیسجمهور): وی با اشاره به ترور همزمان اسماعیل خطیب،
علی لاریجانی و
عزیز نصیرزاده، این واقعه را «ترور ناجوانمردانه» توصیف کرد. سپاه پاسداران: با صدور بیانیهای، این واقعه را نشانه استیصال سرویسهای امنیتی دشمن دانسته و بر انتقام قطعی تأکید نمود.
[ویرایش]
در وصیتنامهای که در ۹ فروردین ۱۴۰۵ منتشر شد، از انتخاب سید مجتبی خامنهای به عنوان رهبر جمهوری اسلامی به عنوان «هدیه الهی» یاد شده و پیروی از وی «ادای شکر این نعمت» توصیف شده است
