بمباران شیمیایی حلبچه

در اين حمله، نزديك به پنج هزار نفر كشته شدند. رژيم حاكم بر عراق پس از بمباران شيميايي شهر آزاد شده حلبچه از سوي نيروي هوايي خود، ايران را به كاربرد سلاح هاي شيميايي عليه اين شهر متهم كرد. در بيانيه عراق، آمده است: حلبچه يك شهر عراقي است و مردم آن عراقي هستند و زير آتش قرار گرفتن شهر خودي نه عقلايي است و نه محتمل.عراق اين بيانيه را پس از ارتكاب عمل غيرانساني خود در حلبچه صادر كرد، اما ايران به شدت اين عمل غيرانساني را محكوم و ادعاي عراق را تكذيب كرد. جنايت در شهر حلبچه به حدي غيرانساني بود كه محافل خبري جهاني را به نشان دادن عكس العمل واداشت، به طوري كه روزنامه هاي غربي ضمن انتقاد شديد از به كارگيري سلاح هاي شيميايي عليه غيرنظاميان، رژيم صدام را محكوم كردند. روزنامه گاردين چاپ انگلستان، بمباران شيميايي حلبچه را متلاشي شدن حقوق بشر در قرن بيستم توصيف كرد و نوشت: بمباران شيميايي حلبچه بزرگ ترين جنايت جنگي عراق در جنگ عليه ايران است و دو انگيزه باعث انجام اين عمل وقيحانه شده است كه عبارت اند از

1) ضربه زدن به نيروهاي ايراني در حال پيشروي

2) سركوب اقليت كرد مورد غضب عراق

 

در واقع، هدف اصلي صدام نابودي گروه هاي كرد معارض بود كه براي ضربه زدن به وي با نيروهاي ايراني همكاري مي كردند. چند روز پس از اين واقعه، صدام در ملاقات با همتاي ترك خود اوزال ضمن اعتراف به كشتار مردم حلبچه گفت: مردم كرد مردم خائني هستند كه در طول سال ها، عليه دولت مركزي مبارزه كرده و هم اكنون نيز به همكاري با نيروهاي ايراني مي پردازند و ما از قبل به آنها گوشزد كرده بوديم كه براي دفاع از خود به هرگونه سلاحي متوسل خواهيم شد، اما آنها حرف ما را باور نكردند.

فاجعه حلبچه به منزله نمادي از همكاري نيروهاي معارض كرد با ايران، گواه اين مطلب است كه عراق با سركوب، امحا و تبعيد اقليت هاي قومي - مذهبي و نژادي نتوانسته است بحران هاي موجود در كشور را حل كند و هم چنان از سوي بخش هاي مختلف جامعه عراق مورد تهديد قرار مي گيرد. در اين كشور، شيعيان و اكراد نمادي از بحران داخلي كشور محسوب مي شوند. و اين مطلب باعث شده است كه تحركات عراق در سياست خارجي تشديد شود، به طوري كه پس از جنگ با ايران در سال 1991 با حمله به كويت بار ديگر دچار اشتباه شد، اما اين بار فرصتي براي جبران آن پيدا نكرد.رژيم عراق به دليل ناتواني در حل مشكلات داخلي خود كوشيد بحران را به خارج از كشور هدايت كند؛ موضوعي كه نتيجه آن در جنگ ايران و عراق معكوس بود چرا كه با ايجاد ارتباط مستقيم بين اهداف اقليت و گروه هاي مذهبي و قومي عراق با اهداف نيروهاي ايراني از يك سو و وجود اشتراكات ديني و مذهبي و نژادي از طرف ديگر همكاري بين آنها را تقويت كرد و به ناكامي نيروي اين كشور در جنگ منجر شد.

خواندن 2824 دفعه
شما اینجا هستید: صفحه اصلی