سوره محمد ایه 4

سوره محمد ایه 4

(سوره محمد ایه 4) در میدان نبرد قاطعیت لازم است : ایات گذشته مقدمه ای بود برای اماده ساختن مسلمانان برای بیان یک دستور مهم جنگی که در این ایه مطرح شده است ، می فرماید : « و هنگامی که با کافران ( جنایت پیشه ) در میدان جنگ رو به رو شدید ( با تمام قدرت به انها حمله کنید . ) گردن هایشان را بزنید » ( فاذا لقیتم الذین کفروا فضرب الرقاب) . بدیهی است که گردن زدن کنایه از قتل است ، بدیهی است هنگامی که انسان با دشمن خونخوار در میدان نبرد رو به رو میشود اگر با قاطعیت هرچه بیشتر حملات سخت و ضربات کوبنده بر دشمن  وارد نکند خودش نابود خواهد شد و این دستور یک دستور کاملا منطقی است.

سپس می افزاید : این حملات کوبنده باید همچنان ادامه یابد « تا به اندازه ی کافی دشمن را در هم بکوبید (و به زانو در اورید) در این هنگام اسیران را محکم ببندید » ( حتی اذا اثخنتموهم فشدوا الوثاق) ایه فوق بیانگر یک دستور حساب شده جنگی است که پیش از در هم شکستن قطعی مقاومت دشمن نباید اقدام به گرفتن اسیران کرد ، چرا که پرداختن به این امر گاهی سبب تزلزل موقعیت مسلمانان در جنگ خواهد شد و پرداختن به امر اسیران و تخلیه انها به پشت جبهه انها را از وظیفه اصلی باز میدارد.

در جمله ی بعد حکم اسیران جنگی را بیان میکند که بعد از خاتمه ی جنگ باید در مورد انها اجرا شود ، می فرماید :« سپس یا منت بر انها گذارید (و بدون عوض ازادشان کنید) و یا در برابر ازادی از انها فدیه (= غرامت) بگیرید» (فاما منا بعد و اما فدا) سپس در دنباله ی ایه می افزاید : این وضع باید همچنان ادامه یابد و دشمنان را باید همچنان بکوبید و گروهی را به اسارت در اورید « تا جنگ بارهای سنگین خود را بر زمین نهد» ( حتی تضع الحرب اوزارها) تنها وقتی دست بکشید که توان مقابله ی دشمن را در هم شکسته باشید و اتش جنگ خاموش گردد. سپس اضافه میکند : اری « برنامه این است» (ذلک) « و اگر خدا می خواست خودش انها را مجازات می کرد » ( و لو یشاء الله لا نتصر منهم ) از طریق صاعقه های اسمانی ، زلزله ها و بلاهای دیگر ولی در این صورت میدان ازمایش تعطیل میشد ، « اما (خدا) می خواهد بعضی از شما را با بعضی دیگر بیازماید» ( و لکن لیبلو بعضکم ببعض )

این در حقیقت  فلسفه جنگ و نکته اصلی درگیری حق و باطل است ، در این پیکارها صفوف مومنان واقعی و انها که اهل علمند از اهل سخن جدا میشوند و هدف اصلی زندگی دنیا که ازمودگی و پرورش قدرت ایمان و ارزش های دیگر انسانی است تامین می گردد. در اخر ایه از شهیدانی که در این پیکارها جان شیرین خود را از دست می دهند و حق بزرگی بر جامعه ی اسلامی دارند سخن به میان اورده می گوید : « کسانی که در راه خدا کشته شدند خداوند اعمالشان را هرگز نابود نمیکند» ( والذین قتلوا فی سبیل الله فلن یضل اعمالهم)

 

منبع : برگزیده تفسیر نمونه ؛ زیر نظر استاد محقق ایه الله مکارم شیرازی؛ جلد چهارم ؛ صفحه 445

(سوره محمد ایه 4) در میدان نبرد قاطعیت لازم است : ایات گذشته مقدمه ای بود برای اماده ساختن مسلمانان برای بیان یک دستور مهم جنگی که در این ایه مطرح شده است ، می فرماید : « و هنگامی که با کافران ( جنایت پیشه ) در میدان جنگ رو به رو شدید ( با تمام قدرت به انها حمله کنید . ) گردن هایشان را بزنید » ( فاذا لقیتم الذین کفروا فضرب الرقاب) . بدیهی است که گردن زدن کنایه از قتل است ، بدیهی است هنگامی که انسان با دشمن خونخوار در میدان نبرد رو به رو میشود اگر با قاطعیت هرچه بیشتر حملات سخت و ضربات کوبنده بر دشمن  وارد نکند خودش نابود خواهد شد و این دستور یک دستور کاملا منطقی است.

سپس می افزاید : این حملات کوبنده باید همچنان ادامه یابد « تا به اندازه ی کافی دشمن را در هم بکوبید (و به زانو در اورید) در این هنگام اسیران را محکم ببندید » ( حتی اذا اثخنتموهم فشدوا الوثاق) ایه فوق بیانگر یک دستور حساب شده جنگی است که پیش از در هم شکستن قطعی مقاومت دشمن نباید اقدام به گرفتن اسیران کرد ، چرا که پرداختن به این امر گاهی سبب تزلزل موقعیت مسلمانان در جنگ خواهد شد و پرداختن به امر اسیران و تخلیه انها به پشت جبهه انها را از وظیفه اصلی باز میدارد.

در جمله ی بعد حکم اسیران جنگی را بیان میکند که بعد از خاتمه ی جنگ باید در مورد انها اجرا شود ، می فرماید :« سپس یا منت بر انها گذارید (و بدون عوض ازادشان کنید) و یا در برابر ازادی از انها فدیه (= غرامت) بگیرید» (فاما منا بعد و اما فدا) سپس در دنباله ی ایه می افزاید : این وضع باید همچنان ادامه یابد و دشمنان را باید همچنان بکوبید و گروهی را به اسارت در اورید « تا جنگ بارهای سنگین خود را بر زمین نهد» ( حتی تضع الحرب اوزارها) تنها وقتی دست بکشید که توان مقابله ی دشمن را در هم شکسته باشید و اتش جنگ خاموش گردد. سپس اضافه میکند : اری « برنامه این است» (ذلک) « و اگر خدا می خواست خودش انها را مجازات می کرد » ( و لو یشاء الله لا نتصر منهم ) از طریق صاعقه های اسمانی ، زلزله ها و بلاهای دیگر ولی در این صورت میدان ازمایش تعطیل میشد ، « اما (خدا) می خواهد بعضی از شما را با بعضی دیگر بیازماید» ( و لکن لیبلو بعضکم ببعض )

این در حقیقت  فلسفه جنگ و نکته اصلی درگیری حق و باطل است ، در این پیکارها صفوف مومنان واقعی و انها که اهل علمند از اهل سخن جدا میشوند و هدف اصلی زندگی دنیا که ازمودگی و پرورش قدرت ایمان و ارزش های دیگر انسانی است تامین می گردد. در اخر ایه از شهیدانی که در این پیکارها جان شیرین خود را از دست می دهند و حق بزرگی بر جامعه ی اسلامی دارند سخن به میان اورده می گوید : « کسانی که در راه خدا کشته شدند خداوند اعمالشان را هرگز نابود نمیکند» ( والذین قتلوا فی سبیل الله فلن یضل اعمالهم)

 

منبع : برگزیده تفسیر نمونه ؛ زیر نظر استاد محقق ایه الله مکارم شیرازی؛ جلد چهارم ؛ صفحه 445

خواندن 980 دفعه

نظر دادن

از پر شدن تمامی موارد الزامی ستاره‌دار (*) اطمینان حاصل کنید. کد HTML مجاز نیست.

شما اینجا هستید: صفحه اصلی کلام نور جهاد و شهادت در قرآن سوره محمد ایه 4