سوره حشر ایه 2

سوره حشر ایه 2

( سوره حشر ایه 2) در این ایه به داستان رانده شدن یهود بنی نضیر از مدینه پرداخته ، می فرماید : « او(خداوند) کسی است که کافران اهل کتاب را در نخستین برخورد (با مسلمانان) از خانه هایشان بیرون راند» ( هو الذی اخرج الذین کفروا من اهل الکتاب من دیارهم لاول الحشر ). منظور از حشر دی اینجا اجتماع و حرکت مسلمانان از مدینه به سوی قلعه های یهود ، و یا اجتماع یهود برای مبارزه با مسلمین است ، و از انجا که این نخستین اجتماع در نوع خود بود در قران به عنوان « لاول الحشر» نامیده شده و این خود اشاره لطیفی است به برخوردهای اینده با یهود بنی نضیر و یهود خیبر و مانند انها.

سپس می افزاید :« شما هرگز گمان نمی کردید که انها (از این دیار ) خارج شوند و خودشان نیز گمان میکردند که دژهای محکمشان انان را از عذاب الهی مانع می شود» ( ما ظننتم ان یخرجوا و ظنوا انهم ما نعتهم حصونهم من الله) ان چنان مغرور و از خود راضی بودند که تکیه گاهشان دژهای نیرومند و قدرت ظاهریشان بود ولی از انجا که خدا می خواست بر همه روشن سازد که چیزی در برابر اراده ی او قدرت مقاومت ندارد حتی بدون اینکه جنگی رخ دهد انها را از ان سرزمین بیرون راند . لذا در ادامه ی ایه می فرماید : « اما خداوند از انجا که گمان نمی کردند به سراغشان امد ، و در دلهایشان ترس و وحشت افکند ، به گونه ای که خانه های خود را با دست خویش و با دست مومنان ویران می کردند. ( فاتیهم الله من حیث لم یحتسبوا و قذف فی قلوبهم الرعب یخربون بیوتهم بایدیهم و ایدی المومنین)

اری ! خدا این لشکر نامرئی ، یعنی ؛ لشکر ترس را که در بسیاری از جنگ ها به یاری مومنان می فرستاد بر قلب انها چیره کرد ، و مجال هرگونه حرکت و مقابله را از انها سلب نمود ، انها خود را برای مقابله با لشکر برون اماده کرده بودند بی خبر از ان که خداوند لشکری از درون به سراغشان می فرستد. و در پایان ایه به عنوان نتیجه گیری کلی می فرماید : « پس عبرت بگیرید ای صاحبان چشم » ( فاعتبروا یا اولی الابصار ).

 

منبع : برگزیده تفسیر نمونه ؛ زیر نظر استاد محقق ایه الله مکارم شیرازی؛ جلد پنجم ؛ صفحه 136

( سوره حشر ایه 2) در این ایه به داستان رانده شدن یهود بنی نضیر از مدینه پرداخته ، می فرماید : « او(خداوند) کسی است که کافران اهل کتاب را در نخستین برخورد (با مسلمانان) از خانه هایشان بیرون راند» ( هو الذی اخرج الذین کفروا من اهل الکتاب من دیارهم لاول الحشر ). منظور از حشر دی اینجا اجتماع و حرکت مسلمانان از مدینه به سوی قلعه های یهود ، و یا اجتماع یهود برای مبارزه با مسلمین است ، و از انجا که این نخستین اجتماع در نوع خود بود در قران به عنوان « لاول الحشر» نامیده شده و این خود اشاره لطیفی است به برخوردهای اینده با یهود بنی نضیر و یهود خیبر و مانند انها.

سپس می افزاید :« شما هرگز گمان نمی کردید که انها (از این دیار ) خارج شوند و خودشان نیز گمان میکردند که دژهای محکمشان انان را از عذاب الهی مانع می شود» ( ما ظننتم ان یخرجوا و ظنوا انهم ما نعتهم حصونهم من الله) ان چنان مغرور و از خود راضی بودند که تکیه گاهشان دژهای نیرومند و قدرت ظاهریشان بود ولی از انجا که خدا می خواست بر همه روشن سازد که چیزی در برابر اراده ی او قدرت مقاومت ندارد حتی بدون اینکه جنگی رخ دهد انها را از ان سرزمین بیرون راند . لذا در ادامه ی ایه می فرماید : « اما خداوند از انجا که گمان نمی کردند به سراغشان امد ، و در دلهایشان ترس و وحشت افکند ، به گونه ای که خانه های خود را با دست خویش و با دست مومنان ویران می کردند. ( فاتیهم الله من حیث لم یحتسبوا و قذف فی قلوبهم الرعب یخربون بیوتهم بایدیهم و ایدی المومنین)

اری ! خدا این لشکر نامرئی ، یعنی ؛ لشکر ترس را که در بسیاری از جنگ ها به یاری مومنان می فرستاد بر قلب انها چیره کرد ، و مجال هرگونه حرکت و مقابله را از انها سلب نمود ، انها خود را برای مقابله با لشکر برون اماده کرده بودند بی خبر از ان که خداوند لشکری از درون به سراغشان می فرستد. و در پایان ایه به عنوان نتیجه گیری کلی می فرماید : « پس عبرت بگیرید ای صاحبان چشم » ( فاعتبروا یا اولی الابصار ).

 

منبع : برگزیده تفسیر نمونه ؛ زیر نظر استاد محقق ایه الله مکارم شیرازی؛ جلد پنجم ؛ صفحه 136

خواندن 2546 دفعه

نظر دادن

از پر شدن تمامی موارد الزامی ستاره‌دار (*) اطمینان حاصل کنید. کد HTML مجاز نیست.

شما اینجا هستید: صفحه اصلی کلام نور جهاد و شهادت در قرآن سوره حشر ایه 2