تپه بلتا

تپه بلتا (0)

بلتا یکی از عوارض حساس غرب کرخه است که در شمال غربی دهکده بلتا و در جنوب ارتفاعات شاوریه و دهلیز و در شمال جاده اندیمشک-دهلران قرار دارد. به علت موقعیت حساس این تپه، دشمن در اسفند 1359 در راستای تأمین خطوط پدافندی خود در برابر شبیخون های رزمندگان، آن را اشغال نمود. در تاریخ 12/5/1360 رزمندگان با هدف آزادسازی ارتفاعات شاوریه و دهلیز که در مجاورت بلتا بود و بر جاده تدارکاتی دشمن تسلط داشت وارد عمل شدند، اما رزمندگان به دلیل ضعف پشتیبانی فقط موفق شدند بر روی تپه بلتا که دشمن از آن برای دیدبانی استفاده می کرد مستقر شوند. این تپه بر نیروهای دشمن که در کوت کاپن، تپه چشمه و علی گره زد مستقر بودند، تسلط داشت. دشمن برای باز پس گیری تپه بلتا در تاریخ 27/5/1360 از سه محور حمله کرد که پس از چند ساعت مقاومت، حمله دشمن خنثی شد. این منطقه تا قبل از عملیات فتح المبین در اختیار لشکر 21 حمزه ارتش و تیگ 7 ولیعصر سپاه دزفول قرار داشت اما به درخواست تیپ 27 محمد رسول الله(ص) برای شناسایی منطقه عملیاتی فتح المبین، کمپ بلتا که شامل چهار سنگر اجتماعی بود در آن منطقه تشکیل شد و واحد های شناسایی این تیپ زیر نظر شهید محمود شهبازی و با مسئولیت حسین همدانی بر فراز بلتا استقرار یافتند؛ چرا که موقعیت طبیعی این منطقه به گونه ای بود که با بهره گیری از شیارها و دامنه تپه ماهورها امکان نفوذ به عمق نیروهای سپاه چهارم عراق وجود داشت.

 

رزمندگان تخریبچی تیپ 27 محمد رسول الله(ص) در شناسایی های قبل از عملیات فتح المبین برای اولین بار در این منطقه با مین های والمری دشمن برخورد و نحوه خنثی سازی آن را تجربه کردند. در بلتا دو تپه حساس و مشرف به شیارهای عبوری رزمندگان وجود داشت که به واسطه استقرار واحدهای زرهی دشمن به استعداد یک گروهان شامل بیست و پنج دستگاه تانک در یکی از تپه ها، به تپه تانک و به دلیل استقرار یک گردان از نیروهای پیاده دشمن در تپه دیگر، به تپه پیاده معروف شد. سرانجام رزمندگان قرارگاه نصر در مرحله نخست عملیات فتح المبین علاوه بلتا را برای همیشه آزاد کردند.

 


منابع

↑ کتاب اطلس جغرافیای حماسی 1 (خوزستان در جنگ) صفحه 222