دارخوین

دارخوین (0)

دارخوین شهرک و روستایی در 44 کیلومتری شمال آبادان است که بین رودخاته کارون و جاده آبادان ـ اهواز قرار دارد. شهرک دارخوین متعلق به کارکنان سازمان انرژی اتمی بود که در تأسیسات دارخوین واقع در سه کیلومتری جنوب دارخوین و در حاشیه کارون فعالیت می‌کردند. در سال 1356 براساس قراردادی دو میلیارد دلاری، فرانسه متعهد شده بود برای تولید برق، دو نیروگاه اتمی900 مگاواتی در دارخوین احداث کند که پس از پیروزی انقلاب به تعهداتش عمل نکرد.

 

با آغاز جنگ و تسلط سپاه سوم ارتش عراق بر شرق کارون در محدوده‌ی روستای مارِد، جبهه مهمی در شمال منطقه نبرد به منظور جلوگیری از پیش‌روی دشمن تشکیل شد که به علت قرار داشتن روستای دارخوین در عقبه آن، به «جبهه دارخوین » مشهور شد. این منطقه مرکز ثقل فشار واحدهای ارتش عراق برای تصرف سه‌راهی حساس شادگان ـ آبادان ـ ماهشهر و تصرف شهرهای اهواز و آبادان بود. براین اساس لشکر 3 زرهی ارتش عراق در نظر داشت ضمن تصرف کامل حاشیه غربی کارون در حدفاصل سلمانیه تا خرمشهر به کمک لشکر 5 مکانیزه از طریق جبهه فارسیات تمام ساحل غربی کارون از حدفاصل خرمشهر تا اهواز را تصرف نماید. لذا جبهه دارخوین ضمن تحمل فشار از سلمانیه (خط شیر)، ناچار بود به طور مداوم از رسیدن دشمن به کارون در حدفاصل جبهه فارسیات تا سلمانیه ممانعت کند.

 

در مجموع جبهه دارخوین در خطوطی ناپیوسته، موظف بود منطقه‌ای به طول 60 کیلومتر را حفاظت نماید. از اواخر سال 1359 رزمندگان جبهه دارخوین با اعلام آمادگی، برای حمله به دشمن، اصرار می‌ورزیدند. همین اصرار موجب عملیات فرماندهی کل قوا در 21/3/1360 شد که طی آن نیروهای خودی منطقه‌ای به طول سه کیلومتر را آزاد کردند. در عملیات بزرگ ثامن‌الائمه(ع) رزمندگان از همین جبهه به مواضع دشمن یورش بردند و با پیش‌روی تا پل قصبه، این پل را منهدم کردند.

 

در جریان عملیات بیت المقدس ، رزمندگان ارتش با انتقال 1200 متر پل «پی.ان.پی» از دزفول به دارخوین و احداث پنج پل نظامی بر روی کارون در غرب دارخوین (موسوم به پل پیروزی)، غافلگیرانه به پهلوی دشمن زدند و تا جاده اهواز-خرمشهر پیش رفتند. از آنجا که شهرک دارخوین محل آموزش و استقرار لشکر 14 امام حسین (ع) و تأسیسات انرژی اتمی محل استقرار لشکر 17 علی‌بن‌ابیطالب (ع)، تیپ قمر بنی‌هاشم (ع) و تیپ زرهی سپاه در طول جنگ بود، بارها توسط دشمن مورد حمله هوایی قرار گرفت که منجر به شهادت تعدادی از رزمندگان شد.

 

 


 منابع:

↑ کتاب اطلس جغرافیای حماسی 1 (خوزستان در جنگ) صفحه 112 -  113

 

پیوند به دیگر وبگاه ها