نیروهای مسلح

نیروهای مسلح (نیروهای نظامی)

نیروهای مسلح یک کشور، سازمان‌ها و قوای آفندی و پدافندی هستند که توسط دولت پشتیبانی می‌شوند. این نیروها به آن دلیل به وجود آمده‌اند تا سیاست‌های داخلی و خارجی طبقه حاکم کشورهای متبوع خود را به پیش برده و از آن طبقه و ملت خود در برابر تجاوزگران داخلی یا بیگانه دفاع کنند. در برخی از کشورها قوای شبه نظامی نیز در نیروهای مسلح گنجانده شده‌اند.

دانش نظامی

مطالعه کارکرد نیروهای مسلح را دانش نظامی می‌گویند. به طور کلی این دانش با در نظر گرفتن آفند و پدافند دارای سه مرحله است: راهبرد، هنر عملیاتی و فن جنگ. هر سه مرحله کاربرد استفاده از نیرو را برای رسیدن به هدف مطلوب بررسی می‌کند.

سازمان

در بسیاری از کشورها نیروهای مسلح به سه یا چهار نیرو تقسیم می‌شوند:

نیروی زمینی

نیروی هوایی

نیروی دریایی

و گاهی اوقات ژاندارمری یا یک نیروی شبه‌نظامی پلیسی. برخی از کشورها به دلایل جغرافیایی، نیروی دریایی ندارند.بسیاری از کشورها تغییراتی در مورد مدل سه بخشی یا چهار بخشی نیروهای مسلح پدید آورده‌اند. نمونه‌ها عبارتند از چین (زمینی، هوایی، دریایی و نیروی راهبردی موشکی)، آفریقای جنوبی (زمینی، هوایی، دریایی و نیروی نظامی بهداشت)، مصر و ایران (زمینی، هوایی، دریایی و پدافند هوایی)، هلند (زمینی، هوایی، دریایی و پلیس نظامی). ایالات متحده دارای پنج نیرو است (زمینی، هوایی، دریایی، تفنگداران دریایی و گارد ساحلی) و ایتالیا (زمینی، هوایی، دریایی، پلیس نظامی و پلیس مالی).

 میزان آمادگی یک سازمان نظامی را می‌توان توسط حالت آماده‌باش سنجید. نیروهای مسلح غالباً به صورت دائمی (ارتش منظم) هستند. این نوع نیرو شامل ارتشی حرفه‌ای است که کاری جز آمادگی برای جنگ و یا شرکت در آن ندارد. در مقابل، نمونه‌های کمی هم از ارتش‌های مدنی (برای مثال در سوئیس) وجود دارد. یک ارتش مدنی (که به آن نیروهای چریکی یا ارتش احتیاطی هم می‌گویند) تنها زمانی بسیج می‌شود که نیاز باشد. مزیت این نوع ارتش در ارزانتر بودن آن از نظر مالی، نیروی انسانی و هزینه فرصت است. اشکال این ارتش‌ها نیز بیشتر از آن جهت است که این نوع نیروها غالباٌ کمتر آموزش دیده و سازمان داده شده‌اند.

خواندن 3396 دفعه